Pod wodą czerwień odchodzi pierwsza

Woda morska w szklance jest niemal przezroczysta, a w basenie wyraźnie niebieska, bo woda pochłania światło powoli i nierówno. Czerwień odchodzi pierwsza, na pięciu metrach prawie jej nie ma; pomarańcz i żółć idą za nią przed piętnastym metrem; zieleń trzyma się dłużej, a błękit, ostatni ocalały, jest tym, co dociera do rafy na trzydziestu metrach i co wraca ku powierzchni. Tam na dole skaleczenie na skórze nurka wygląda na zielone, a czerwona ryba na czarną, dopóki latarka nie odda brakujących kolorów.

Dlatego fotografie podwodne są dwojakiego rodzaju. Te zrobione w świetle zastanym to studia w błękicie, wszystko poza zasięgiem ręki tonie w tym samym miękkim zmierzchu, a powierzchnia nad głową jest jasnym, pomiętym sufitem. Te oświetlone lampą błyskową tuż przy obiektywie robią się nagle głośne, koral pomarańczowy, gąbka karmazynowa, kolory, których nikt nie widział na miejscu, odkąd rafa wyrosła. Obie są prawdziwe; różnią się tylko tym, ile wody światło musiało przebyć przed spotkaniem z obiektem i po nim.

Dla ekranu rodzaj w świetle zastanym to łatwiejsze towarzystwo. Jego zakres biegnie od granatu do bladego cyjanu, niemal bez niczego ciepłego, co kłóciłoby się z białym tekstem albo pomarańczowym folderem, a światło powierzchni padające z góry daje obrazowi naturalną górną krawędź, na której może usiąść pasek menu. Oko układa się w nim tak, jak układa się w głębokim cieniu. Cokolwiek na nim położysz, będzie, z dużym zapasem, najbardziej czerwoną rzeczą na obrazie.