Geri çekilmeler: eski kuleler yükseldikçe neden basamak basamak daralır
New York'un düğün pastasına benzeyen silüeti başta bir üslup değildi; güneş ışığına dair bir kuraldı ve eğimli bir çizgi olarak çizilmişti.
Empire State Binası'na ya da kuşağının pek çok kulesine bakın: dış hat kademe kademe daralır, her biri alttakinden biraz küçük, üst üste dizilmiş kutular gibi. Bu basamaklara geri çekilme denir ve zevkten çok yasadan doğmuşlardır. 1915'te Equitable Binası, Aşağı Manhattan'daki parselinden dimdik yükseldi ve çoğu kez yaklaşık yedi akre olarak anlatılan bir gölge bıraktı; şehir de buna 1916 tarihli İmar Yönetmeliği ile karşılık verdi.
Kural, sokağın ortasından yükselen eğimli bir düzlem tarif ediyordu. Bina, sokak genişliğine bağlı bir yüksekliğe kadar dik çıkabilir, sonra bu düzlemin gerisine çekilmek zorundaydı; bu, parselin dörtte birini kaplayan bir kule kalana ve o kule sınırsız yükselmekte serbest olana kadar defalarca tekrarlanırdı. 1920'lerde çizer Hugh Ferriss bu azami zarfı oyulmuş gibi duran koyu kütleler olarak resmetti ve mimarlar basamakları saklanacak bir kısıt olarak değil, tasarlanacak bir malzeme olarak görmeye başladı. New York 1961'de kurallarını yeniden yazıp yüksekliği açık meydanlarla takas edince, basamaklı profil yerini düz plaka bloklara bıraktı.
Fotoğraflarda geri çekilmeler en kolay, güneş alçakken ya da gökyüzü soluk olduğunda okunur; her çıkıntı kendi ışık bandını yakalar ve kulenin tepesi ince yatay çizgilerden oluşan bir diziye dönüşür. Bu ritim, şehir görüntüsüne etrafı geniş gökyüzüyle çevrili net bir dikey omurga kazandırır ve masaüstü için dengeli bir düzen sunar. Böyle bakınca, basamaklar hâlâ yazıldıkları işi yapıyor: ışığa yer bırakmak.
