De sneeuwgrens: waar de berg van kleur verandert

Kijk aan het eind van de zomer naar een hoge berg en het oog vindt de lijn eerder dan wat ook. Eronder is de helling grijze rots, dof groen, het bruin van puin; erboven wit, en de overgang voltrekt zich binnen een paar hoogtemeters, alsof er een vloed uit de hemel is gekomen. De lijn is simpelweg de hoogte waarop elk jaar meer sneeuw valt dan de zomer kan smelten, en daarom ligt ze lager op de beschaduwde noordkant en hoger aan de zijde waar de middagzon aan het werk is.

Ze ligt niet vast. In het voorjaar zakt ze tot de dalbodem, in september trekt ze zich terug naar de top, en na een decennium warme jaren klimt ze een stukje en blijft daar. Klimmers lezen er gevaar in, boeren lezen er water in, en schilders lezen er al eeuwen de plek in waar het palet van het schilderij geen warme kleuren meer heeft. Op een heel heldere dag zie je de lijn van top tot top over een hele keten doorlopen op vrijwel dezelfde hoogte, als een waterrand op een muur.

Op een scherm doet de lijn nuttig werk. Ze deelt het beeld in een drukke onderste helft en een rustige bovenste, zodat het dock en de bestandsnamen op textuur rusten terwijl de bovenkant bijna leeg blijft, en het wit leest als helderder dan elke andere pixel zonder een lichtbron te zijn. Een berg die tot de voet wit is, is winter; een berg die alleen boven de lijn wit is, is een bepaalde middag in een bepaalde maand, en daar kijk je liever een jaar naar.