Kroonschuwheid: de spleet tussen buren

In sommige opstanden houden de bladeren op voordat ze elkaar raken. Kijk omhoog in een kamferaanplant, in eucalyptus, in draaiden: naburige kronen blijven tien tot vijftig centimeter uit elkaar, zodat de lucht als een net van smalle kanalen naar beneden komt dat de omtrek van elke boom volgt. Bosbouwers noemen het kroonschuwheid, en de naam is ouder dan de verklaring. De spleten zijn zo constant dat je boven je hoofd de erfgrens van één boom kunt rondlopen zonder te weten bij welke stam hij hoort.

Meestal worden twee mechanismen genoemd, en vermoedelijk werken ze allebei. In aan wind blootgestelde opstanden schuren de buitenste twijgen eenvoudigweg langs elkaar, en de knoppen die de tak zouden verlengen breken af voordat ze opengaan; na een storm liggen die geschaafde toppen op de grond. Het andere is optisch: een blad leest het verre rood dat door het gebladerte van de buurman wordt teruggekaatst als bericht dat de plek bezet is, en de groei wijkt uit. Het een is mechanische schade, het ander een plant die de kleur van het licht leest en afziet.

Van onderaf gefotografeerd is het een van de weinige bosonderwerpen die werkelijk vlak zijn. Alles ligt ongeveer even ver van de lens, dus het hele kader blijft scherp en het beeld ordent zichzelf in twee tonen: het groen dat opdringt en de bleke naad die niet dichtgaat. Op een scherm doet die naad het werk, want hij geeft het oog een route zonder te vragen ergens in het bijzonder naar te kijken.