Een achtergrond die het uur volgt

Het mechanisme is nuchterder dan het lijkt. Een dynamisch bureaublad is één bestand met een stuk of vijftien opnamen van dezelfde uitsnede, elk voorzien van de zonnestand en het azimut op het moment van opnemen; het systeem berekent waar de zon op jouw breedtegraad staat en legt de dichtstbijzijnde opname neer. Er wordt niets gegenereerd en niets bijgekleurd. Het beeld van vier uur 's middags in december is niet dat van vier uur in juni, want de zon staat elders, en het bestand is geïndexeerd op de zon en niet op de klok.

In dagelijks gebruik valt het nauwelijks op, en dat is precies de bedoeling. De wissel gebeurt achter een schermvullend venster, en je komt hem later tegen aan de rand van een verkleinde browser, als er al twee opnamen voorbij zijn. Doordat alle opnamen uit één set van dezelfde statiefpositie komen, leest de reeks als één plek die in de loop van een dag ouder wordt, niet als een loting tussen vreemde landschappen; die continuïteit voorkomt het gevoel van een diavoorstelling die op de achtergrond draait.

Het loont te weten hoe het stukgaat voordat je een set installeert. Klopt de witbalans tussen opnamen niet, of is er tussendoor een wolk opgeschoven, dan leest elke overgang als storing in plaats van weer, en ga je erop liggen wachten. Een set van zestien opnamen op volle resolutie loopt op tot enkele honderden megabytes, een merkbare prijs voor iets dat je alleen in kieren ziet. Als het goed zit, doet het scherm wat een stilstaand beeld niet kan: het blijft een halve stap achter het venster en laat je het uur merken zonder het op te zoeken.