Nieśmiałość koron: szczelina między sąsiadami

W pewnych drzewostanach liście zatrzymują się, zanim się zetkną. Spójrz w górę w plantacji kamforowca, w eukaliptusie, w sośnie wydmowej: sąsiadujące korony trzymają od siebie dziesięć do pięćdziesięciu centymetrów, więc niebo schodzi siecią wąskich kanałów biegnących wzdłuż obrysu każdego drzewa. Leśnicy nazywają to nieśmiałością koron, a nazwa jest starsza od wyjaśnienia. Szczeliny są na tyle regularne, że można obejść nad głową granicę jednego drzewa, nie wiedząc, do którego pnia należy.

Zwykle podaje się dwa mechanizmy i prawdopodobnie działają oba. W drzewostanach wystawionych na wiatr zewnętrzne gałązki po prostu ocierają się o siebie, a pąki, które przedłużyłyby gałąź, odpadają, zanim zdążą się otworzyć; po wichurze starte wierzchołki leżą na ziemi. Drugi mechanizm jest optyczny: liść czyta daleką czerwień odbitą od listowia sąsiada jako informację, że miejsce jest zajęte, i wzrost skręca gdzie indziej. Jedno to uszkodzenie mechaniczne, drugie to roślina, która odczytała barwę światła i odpuściła.

Fotografowana od dołu, to jeden z nielicznych naprawdę płaskich leśnych tematów. Wszystko leży mniej więcej w tej samej odległości od obiektywu, cały kadr pozostaje ostry, a zdjęcie samo porządkuje się w dwa tony: napierającą zieleń i jasny szew, który się nie domyka. Na ekranie pracuje właśnie ten szew, bo daje oku trasę, nie żądając, by przyglądało się czemukolwiek konkretnemu.