Neon brandt maar in één kleur
Het grootste deel van de regenboog in een nachtelijke straat is geleend; het gas dat de lichtreclames hun naam gaf, heeft maar één koppig oranjerood.
Neon werd in 1898 geïsoleerd, en rond 1910 liet de Franse ingenieur Georges Claude in Parijs al neonbuizen branden. Zet je hoogspanning op een afgesloten glazen buis met zuiver neon onder lage druk, dan geeft die één kleur, een warm roodoranje. Blauw komt van argon met een spoortje kwik, en de meeste andere tinten komen van een fosforlaag aan de binnenkant van het glas of van gekleurde buizen, zodat het woord neon op een lichtreclame vaak eerder een ambacht beschrijft dan een scheikunde.
De buizen worden nog altijd met de hand gebogen, stuk voor stuk boven een gasvlam verhit tot het glas meegeeft, en niet zelden moet één buis een heel woord uitschrijven. De verbindingen tussen de letters worden op het glas zwart geschilderd zodat ze donker blijven, en daarom toont een close-up van een oude lichtreclame kleine ondoorzichtige bruggetjes tussen de brandende halen. Veel lichtreclames die nu worden opgehangen zijn ledstrips in een siliconen huls: ze stralen gelijkmatiger, verbruiken minder en zoemen niet, maar missen het lichte flikkeren en de zachte gloed die een gasontlading op een natte muur werpt.
Neonrood is ook lastig voor camera’s. Het signaal hoopt zich op in het rode kanaal en klipt al lang voordat de rest van het beeld helder genoeg is, waardoor een lichtreclame die ter plekke dieprood oogde vaak wordt vastgelegd als een vlakke oranje vlek waarin de letters verdwijnen; zorgvuldige fotografen belichten op de buis en laten de straat donker worden. Op een scherm wordt de kleur opnieuw opgebouwd uit rode, groene en blauwe subpixels, en het oranjerood van neon ligt dicht bij de grens van wat een gewoon beeldscherm kan weergeven, zodat de versie als achtergrond altijd een iets tammere kopie van de buis blijft.
