In mist krijgt licht een lichaam
Op een heldere nacht is een straatlantaarn een punt. Voeg water toe aan de lucht en het wordt een vorm met randen waar je in zou kunnen stappen.
Druppeltjes verstrooien licht in alle richtingen, dus houdt de lamp op een bron te zijn en wordt ze een verlicht volume: ruwweg een kegel als er een kap boven zit, en een bol als die er niet is. Mist verkort bovendien de afstand die het oog kan vasthouden, waardoor een straat uiteenvalt in drie of vier afzonderlijke kamers, elk met een eigen lantaarn. Wat een gang was, wordt een reeks.
Het fotograferen betekent vroeg afzien van detail. Het onderwerp is de bundel en niet de armatuur, en alles wat scherp in beeld staat spreekt alleen de zachtheid tegen die de opname de moeite waard maakte. Schuin op het licht gaan staan in plaats van eronder geeft de kegel een zichtbare rand, en een lange sluitertijd verzamelt stilletjes wat een korte als een veeg achterlaat.
Het resultaat draagt goed over naar een scherm omdat het grotendeels donker is, met licht verzameld in een paar zachte massa's in plaats van verspreide punten. Er is geen fijne textuur die op klein formaat verloren gaat en niets dat concurreert met wat erbovenop komt. Het is een van de zeldzame nachtfoto's die leesbaar blijft bij de helderheid die mensen werkelijk gebruiken.
