Stadjes met het gezicht naar het water
Een havenstadje is een onderhandeling: de zee doet een voorstel, de huizen antwoorden in kleur.
Kustplaatsen schilderen zichzelf fel om praktische redenen die esthetische werden — vissers die hun huis in de mist moesten terugvinden, boten in de kleuren van de familie. Eeuwen later zit de verf er nog, en fotografen arriveren bij dageraad om de rente te innen.
Deze beelden verzamelen gestapelde gevels, masten in silhouet, havenwater dat zijn trage schuifelspel met weerspiegelde kleur speelt. Landschap op menselijke schaal: geen monumenten, alleen opgestapelde beslissingen die mooi bleken uit te pakken.
Als achtergrond zijn ze warmer gezelschap dan puur landschap — bewijs van mensen, zonder de mensen. Een verlicht raam op een foto is per pixel iets waard, en deze reeks is er rijk aan.
