نئون فقط به یک رنگ می‌درخشد

نئون در سال ۱۸۹۸ جداسازی شد و حدود سال ۱۹۱۰ مهندس فرانسوی، ژرژ کلود، در پاریس لوله‌های نئون روشن می‌کرد. اگر به یک لولهٔ شیشه‌ای دربسته که با نئون خالص در فشار پایین پر شده ولتاژ بالا بدهید، فقط یک رنگ می‌دهد: سرخی نارنجی و گرم. آبی‌ها از آرگون با ذره‌ای جیوه به دست می‌آیند و بیشتر رنگ‌های دیگر از پوشش فسفری درون شیشه یا از لوله‌های رنگی، پس واژهٔ نئون روی تابلو اغلب بیشتر نام یک پیشه است تا یک ترکیب شیمیایی.

لوله‌ها هنوز با دست خم می‌شوند؛ تکه‌تکه روی شعلهٔ گاز گرم می‌شوند تا شیشه نرم شود، و بارها پیش می‌آید که یک لولهٔ تنها باید یک کلمهٔ کامل را بنویسد. اتصال‌های میان حروف را روی شیشه سیاه رنگ می‌کنند تا خاموش بمانند، و برای همین عکسی از نزدیک از یک تابلوی قدیمی پل‌های کوچک و ماتی را میان خط‌های روشن نشان می‌دهد. بسیاری از تابلوهایی که امروز نصب می‌شوند نوارهای LED درون روکشی سیلیکونی‌اند: یکدست‌تر می‌درخشند، برق کمتری مصرف می‌کنند و وزوز نمی‌کنند، اما آن سوسوی خفیف و هالهٔ نرمی را که تخلیهٔ الکتریکی در گاز روی دیوار خیس می‌اندازد از دست می‌دهند.

سرخِ نئون برای دوربین‌ها هم دشوار است. سیگنال در کانال قرمز انباشته می‌شود و خیلی پیش از آنکه باقی قاب روشن شود می‌سوزد، پس تابلویی که از نزدیک سرخ تیره به نظر می‌رسید اغلب به شکل لکه‌ای نارنجی و تخت ثبت می‌شود که حروف در آن گم شده‌اند؛ عکاس‌های دقیق نوردهی را روی لوله تنظیم می‌کنند و می‌گذارند خیابان در تاریکی فرو برود. روی صفحه، این رنگ از زیرپیکسل‌های قرمز و سبز و آبی دوباره ساخته می‌شود و سرخِ نارنجیِ نئون نزدیک مرز چیزی است که یک نمایشگر معمولی می‌تواند نشان دهد، برای همین نسخهٔ والپیپری‌اش همیشه رونوشتی کمی آرام‌تر از خود لوله است.