Een voetafdruk is ondiep reliëf, hooguit twee of drie centimeter, en verschijnt alleen als het licht laag binnenvalt. Om twaalf uur leest hetzelfde strand als een vlakke plaat; om vijf uur sleept elke hielafdruk een schaduw ter lengte van een vinger mee en wordt het hele oppervlak een tekst. Op het juiste uur terugkomen gaat minder over de kleur dan over de hoek die diepte zichtbaar maakt.
Zand en sneeuw bewaren dat verslag verschillend. Droog zand zakt aan de rand in, dus binnen minuten rondt de afdruk af tot een zachte deuk zonder kant; nat zand houdt een scherpe lip vast tot het tij opkomt en de hele bladzijde in één keer meeneemt. Sneeuw houdt de schoonste rand van de drie, en de binnenkant van een afdruk trekt licht blauw weg, omdat wat in die holte valt hemellicht is en geen zon.
De sporen die de moeite waard zijn, komen zelden van mensen. Een vogel die een duin oversteekt laat drietenige tekens met gelijke pas achter, een haas laat paren achter waaraan je ziet welke kant hij op ging, de wind laat ribbels achter die beide uitwissen. Op een scherm houdt zo'n beeld stand omdat het stil is en toch een gebeurtenis meedraagt: hier is iets langsgekomen, en de volgende ochtend was het oppervlak weer blanco.
