Ayak izi çok sığ bir kabartmadır, olsa olsa iki üç santim, ve ancak ışık alçaktan geldiğinde ortaya çıkar. Öğlen aynı kumsal düz bir levha gibi okunur; beşte her topuk izinin ardında bir parmak boyu gölge belirir ve yüzeyin tamamı bir metne dönüşür. Doğru saatte geri dönmek renkten çok, derinliği görünür kılan açıyla ilgilidir.
Kum ile kar bu kaydı farklı tutar. Kuru kum kenarından göçer, iz birkaç dakikada kenarsız yumuşak bir çukura yuvarlanır; ıslak kum keskin bir dudağı gelgit yükselene kadar taşır, gelgit ise sayfanın tamamını bir kerede alır. En temiz kenarı kar korur ve izin içi hafifçe mavileşir, çünkü o çukura düşen ışık güneşin değil gökyüzünün ışığıdır.
Bakmaya değer izler çoğunlukla insana ait değildir. Kumulu geçen bir kuş düzenli adımlarla üç parmaklı işaretler bırakır, bir yaban tavşanı hangi yöne gittiğini söyleyen çiftler bırakır, rüzgârsa ikisini de silen kırışıklar bırakır. Böyle bir kare ekranda ayakta kalır, çünkü sessizdir ve yine de bir olay taşır: buradan bir şey geçmiştir ve ertesi sabah yüzey yeniden boştur.
