Velden aan het eind van de dag

Een veld is het minst dramatische landschap dat er bestaat — geen kliffen, geen watervallen, alleen horizontaal geduld. Dan arriveert het laatste uur licht en de hele vlakke wereld verandert in messing. Tarwe wordt gloeidraad. Elke grasspriet krijgt zijn eigen schaduw. Het gewone verdient eindelijk zijn portret.

Deze foto's delen een lage zon en lange schaduwen, maar geen stemming: sommige zijn oogstwarm, andere op de best denkbare manier eenzaam, en een of twee dragen de specifieke melancholie van een zomer die eindigt op een dinsdag.

Warm licht aan het eind van de dag is toevallig ook wat de nachtstand van je scherm probeert na te bootsen. Met een van deze ingesteld, kloppen de imitatie en het origineel eindelijk met elkaar.