Een bureaublad laat de achtergrond bijna nooit meer ongemoeid zien. Windows trekt er een tint uit voor de titelbalken, macOS legt zijbalken en menu's op een doorschijnende laag, en beide vervagen wat eronder ligt met een straal die alles kleiner dan een blad uitwist. Wat door een paneel heen bij het oog aankomt is niet de foto, maar het plaatselijke gemiddelde ervan.
Dat gemiddelde is hard voor drukke beelden. Een bosbodem met duizend kleine contrasten zakt in tot olijfgrijs, grind wordt nat cement, en een skyline verliest precies de verlichte ramen die hem tot skyline maakten. Grote vormen houden stand: één zachte lichtbron, een muur buiten scherpte, een lucht die van boven naar beneden traag verloopt, want vervaging neemt alleen de frequenties mee die toch al fijn waren.
Dan is er nog de tekst die erbovenop staat. Panelen hebben een vaste dekking, dus een lichte lap lucht onder de zijbalk tilt het hele vlak op en de grijze kleine labels verdwijnen het eerst, terwijl datzelfde paneel boven een donkere hoek gewoon leesbaar blijft. Een achtergrond kiezen voor een doorschijnend bureaublad is vooral kiezen waar de lichte partijen vallen, en de rustige plek is het midden, waar geen vensters komen.
