کاغذدیواریای که ساعت روز را دنبال میکند
میزکاری که به خورشید بسته شده، کمتر از میزکار زمانسنجی حواس آدم را میبرد.
سازوکارش سادهتر از چیزی است که به نظر میرسد. میزکار پویا یک پرونده است با بیش از ده قاب از یک کادر واحد، و روی هر قاب ارتفاع خورشید و سمت آن در لحظهٔ عکاسی ثبت شده است؛ سامانه جای کنونی خورشید را در عرض جغرافیایی شما حساب میکند و نزدیکترین قاب را میگذارد. نه چیزی ساخته میشود و نه رنگی افزوده. تصویر ساعت چهار بعدازظهر در دیماه همان تصویر ساعت چهار در تیرماه نیست، چون خورشید جای دیگری ایستاده و نمایهٔ این پرونده بر خورشید بسته شده، نه بر ساعت.
در کار روزمره تقریباً به چشم نمیآید و همین حسنش است. جابهجایی پشت پنجرهٔ تمامصفحه رخ میدهد و وقتی از لبهٔ مرورگرِ کوچکشده با آن روبهرو میشوی، دو قاب گذشته است. چون همهٔ قابهای یک مجموعه از یک نقطهٔ سهپایه گرفته شدهاند، توالی مثل یک مکان خوانده میشود که در طول روز پیر میشود، نه قرعهکشی میان منظرههای بیگانه؛ همین پیوستگی است که نمیگذارد حس اسلایدشوی پسزمینه پیدا کند.
پیش از نصب یک مجموعه بد نیست بدانی چطور خراب میشود. اگر تعادل سفیدی قابها با هم جور نباشد یا ابری در فاصله جابهجا شده باشد، هر تعویض به جای هوا، ایراد خوانده میشود و آدم به کمینش مینشیند. مجموعهای شانزدهقابی با وضوح کامل به چند صد مگابایت میرسد؛ بهایی محسوس برای چیزی که فقط از شکاف پنجرهها دیده میشود. وقتی درست از آب دربیاید، صفحه کاری میکند که عکس ثابت از پس آن برنمیآید: نیمقدم عقبتر از پنجره میماند و میگذارد ساعت را بیآنکه بپرسی، حدس بزنی.
