رنگ ساختاری: آبی‌ای که هیچ آبی در آن نیست

رنگدانه با جذب کار می‌کند؛ بخش بزرگی از طیف را می‌بلعد و باقی را پس می‌دهد. رنگ ساختاری اما با تداخل کار می‌کند: برجستگی‌ها و لایه‌هایی با فاصلهٔ چند صد نانومتر، برخی طول‌موج‌ها را خنثی و برخی دیگر را تقویت می‌کنند. بال آبی یک پروانه را بسایید تا پودر شود؛ پودر قهوه‌ای است و تمام استدلال در همین یک آزمایش جا می‌شود.

چون اثر به زاویه بستگی دارد، رنگ جابه‌جا می‌شود. سوسک را کج کنید، سبز به سمت برنز می‌لغزد؛ دو قدم گرد کبوتر بچرخید، گردنش از بنفش به مسی می‌رود و پرنده کاری نکرده است. عکاسی از آن به این بستگی دارد که نور از کجا می‌آید، نه به تنظیم حسگر؛ و آن واکنش همیشگی برای اصلاح تعادل سفیدی فقط کل قاب را جایی می‌برد که نباید.

نمایشگرها هم رنگ را به شیوهٔ خودشان با همین اصل می‌سازند: در پنل هم رنگدانه‌ای نیست، فقط نوری که چیده شده تا با نسبتی معیّن برسد. بالی که از زاویهٔ درست عکاسی شده، بی‌زحمت در همان چیدمان می‌نشیند؛ شاید به همین سبب چنین تصویرهایی تقریباً بیش‌ازحد اشباع به نظر می‌رسند و باز هم راست خوانده می‌شوند. از معدود موضوع‌هایی‌اند که نمایشگر مجبور نیست ترجمه‌شان کند.