عکاسی از پرواز، بختآزماییای است که در یکهزارم ثانیه بازی میشود. پشت هر قابِ این مجموعه، جایی روی یک کارت حافظه، دویست بالزدنِ مردود خوابیده است. آنچه میماند همان لحظهٔ بعید است — بالها در نهایتِ گشودگی، چشم تیز، و آسمان پشت سر، سرِ جای خودش.
اینجا دو جور عکس هست: پرتره، که در آن یک پرنده تمام قاب را صاحب میشود؛ و رقصِ دستهجمعی، که در آن ده هزار سار به یک جانورِ واحد بدل میشوند — جانوری بینشانی.
پرندهٔ در حال پرواز روی صفحهٔ قفل به جایی اشاره میکند، و معلوم میشود همین مهم است. صفحههای پر از خطوط افقی جاافتاده به نظر میرسند؛ یک بالِ مورب، دقیقاً بهاندازه بههمشان میریزد.
