اسب‌ها، بی‌اعتنا

اسبی در دشتِ باز، حسِ مقیاس و سرعتِ منظره را یک‌جا از نو تنظیم می‌کند. تپه‌ها ناگهان با «چند چهارنعل» اندازه گرفته می‌شوند. اسب حتی وقتی بی‌حرکت ایستاده، شبیه حرکتی است که روی مکث گذاشته باشند — که تقریباً همین هم هست.

عکس‌های اینجا هر دو ساز را گرفته‌اند: یال در باد و سرِ خم‌شده روی علف، بخارِ برخاسته از تنِ زمستانی، و یک ضدنور بی‌نقص در برابر آفتابِ کم‌ارتفاع که هیچ کارگردانی جرئت نمی‌کرد در استوری‌برد بگنجاندش.

آدم‌ها هفده هزار سال است روی دیوار اسب می‌کشند، از پیش از آنکه دیوارها اتاق داشته باشند. صفحهٔ قفل صرفاً تازه‌ترین دیوار است. سنت ادامه دارد.