Kırmızı görünür bandın uzak ucunda, 620 nanometrenin ötesinde durur ve göz onu ön plandaki bir olay diye kaydeder. Fotoğrafta minik bir doz yeter: gri bir limandaki tek şamandıra, yüz yeşil ağacın arasındaki tek akçaağaç, ve kare kendini onun etrafında yeniden dizer. Başka hiçbir renk öne geçmek için bu kadar küçük bir alanla yetinmez.
Alacakaranlıkta kırmızının cesareti tükenir. Işık azalınca retina işi konilerden çubuklara devreder, çubuklar da uzun dalga boylarına neredeyse kördür; böylece yanındaki mavi çiçek hâlâ parlarken kırmızı çiçek önce kararır. Fotoğraf makinesinde bunun eşi bir sorun var: doymuş kırmızı, diğer iki kanal daha yola çıkmadan kendi kanalını tavana dayar, bu yüzden taç yapraklar çoğu kez tek bir kıvrımı kalmamış bir yüzey olarak geri gelir.
Ekranda mesele sürer. sRGB'nin kırmızı ana rengi üçünün en zayıfıdır, geniş gamlı paneller onu daha da gerer ve bir monitörde ayarlanan fotoğraf ötekinde yanmış görünür; JPEG'in renk alt örneklemesi de kırmızı kenarları hepsinden fazla dağıtır. Duvar kâğıdında az miktarda iyi iş görür: bir kapı, bir tekne gövdesi, bir sıra fener; masaüstünün geri kalanı sakin kalır, üstündeki tek bir şey sakin kalmayı reddeder.
