Palmiyeler: ışığı şeritlere kesen ağaç
Yaprak tarak gibi kurulmuş, düşen gölge de aynı şeyi söylüyor.
Palmiye yaprağı gölge veren bir taç değildir. Tek bir eksene dizilmiş dar bıçakların sırasıdır ve ışık, panjur çıtalarının arasından geçer gibi aralarından geçer. Öğle vakti altına girin: yer kararmaz, çizgilenir; gölge bir lekeye yayılmak yerine yaprağın biçimini korur. Açık renk bir duvarda görüntü neredeyse çizgi resme döner.
Bu ağaç ayrıca pek durgun değildir. Örtücü 1/500 dolayındayken her bıçak ayrı kalır; saniyenin dörtte birine inin, taç yeşil bir sürtme lekesine dönüşür, altında sert bir gövde durur. Palmiye en çok arkadan ışıkta verir: aşağıdan, parlak gökyüzüne karşı yapraklar yarı saydamlaşır, damarları ortaya çıkar ve pozlamayı ağaçtan çok gökyüzüne yakın tutmak gerekir, yoksa tacın tamamı siluete çöker.
Palmiye ödünç alınmış epeyce anlam taşır. Ekranda başka bir yeri, çoğunlukla sıcak ve biraz pahalı bir yeri anlatır. Duvar kâğıdı olarak onu kurtaran şey tam da o şeritlerdir: bıçaklar arasındaki boşluklar simgelere oturacak yer bırakır ve büyük bölümü gökyüzü olan, üzerinden birkaç sert yeşil çizgi geçen bir kare gün boyu sessiz kalır.
