Het blauwe uur: de twintig minuten na de zon

De zon is weg en toch is er niets uitgegaan. Een minuut of twintig houdt de lucht een blauw vast dat dieper is dan de dag en dunner dan de nacht, en de eerste lantaarns gaan erin aan, niet ertegen. Wie fotografeert wacht daarop minder om de kleur dan om de rekensom: de lucht en de lampen komen eindelijk dicht genoeg bij elkaar in helderheid, zodat één belichting ze allebei vasthoudt.

Overdag is een verlicht raam niet meer dan een klein wit gat in de foto. In het blauwe uur wordt het een warme rechthoek op een koel vlak, en de twee kleuren doen elkaar een plezier. De sluiter blijft een seconde of twee open: het water wordt vlak, de wolken rekken een beetje uit, en het verkeer verandert in een lijn in plaats van een auto. Niets in het kader heeft haast, en het kader gaat daarin mee.

Het houdt op zonder aankondiging. Het blauw zakt door tot er alleen donker overblijft, en de belichting die vijf minuten eerder klopte laat een zwarte lucht na met een paar uitgebrande lantaarns. Op een scherm blijkt juist dat korte venster bruikbaar: donker genoeg om witte pictogrammen rustig te laten zitten, gekleurd genoeg om de achtergrond niet uitgeschakeld te laten lijken. Het gedraagt zich als een kamer waar het licht laag staat.