Oude steen, traag licht
Een tempel bestaat vooral uit geduld, en het licht dat er dwars doorheen trekt heeft evenmin haast.
Het ochtendlicht komt zijdelings de tempel binnen. Het pakt eerst de gehouwen rand van een trede, blijft daar hangen en doet er bijna een uur over om de volgende te bereiken. Wie pas rond het middaguur opduikt, gaat naar huis met vlakke beelden en een bruikbare les over wachten.
Wat de camera hier eigenlijk vastlegt, is slijtage. Drempels die door vier eeuwen voeten hol zijn geworden, een leuning die handpalmen hebben gepolijst tot een glans die geen lak nadoet, en wierookrook die een trage sluiter indikt tot stilstaande mist. De kleurwoordenschat blijft met opzet kort: oker, verouderd rood, mos dat halsstarrig alleen aan de noordkant groeit.
Op een scherm betaalt die soberheid zich uit. Steen is een vlak met weinig contrast, dus iconen liggen erop zonder ruzie te maken, en de daklijn laat één schone diagonaal achter waar de compositie op leunt. Als achtergrond gelezen wordt het bureaublad een paar graden stiller dan het was.
