Niebieska godzina: dwadzieścia minut po słońcu

Słońce zaszło, a jednak nic nie zgasło. Przez jakieś dwadzieścia minut niebo trzyma błękit głębszy niż dzień i cieńszy niż noc, a pierwsze latarnie zapalają się w nim, nie przeciw niemu. Fotografujący czeka na ten moment bardziej dla arytmetyki niż dla koloru: jasność nieba i jasność lamp wreszcie się do siebie zbliżają, więc jedna ekspozycja mieści obie.

W dzień rozświetlone okno jest tylko małą białą dziurą na zdjęciu. O niebieskiej godzinie staje się ciepłym prostokątem na chłodnym tle i oba kolory wyświadczają sobie przysługę. Migawka zostaje otwarta sekundę albo dwie: woda się wygładza, chmury nieco się rozciągają, a ruch uliczny zamienia się w linię zamiast w samochód. Nic w kadrze się nie spieszy, a kadr się na to godzi.

Kończy się bez zapowiedzi. Błękit opada dalej, aż zostaje sama ciemność, a ekspozycja dobra pięć minut wcześniej zostawia czarne niebo z kilkoma wypalonymi latarniami. Na ekranie to właśnie krótkie okno okazuje się użyteczne: dość ciemne, by białe ikony siedziały spokojnie, dość barwne, by tapeta nie wyglądała na wyłączoną. Zachowuje się jak pokój z przygaszonym światłem.