Bureaubladachtergrond of schermbeveiliging: wat stilstaan betekent
Het ene is een bestand waar je naar kijkt, het andere een programma dat pas start als niemand meer kijkt.
De schermbeveiliging ontstond als pleister op een hardwarekwaal. In de beeldbuis brandde een lichte menubalk die maanden op dezelfde plek stond een vaal spook in de fosfor, dus kreeg de machine de opdracht om na een paar minuten stilte iets te laten bewegen. Vlakke panelen houden een beeld niet zo vast, en de vliegende broodroosters gaven hun beurt terug aan een kortere instructie: na een kwartier donker worden.
Het zijn dingen van verschillende soort. Een achtergrond is een bestand — één afbeelding op schijf, achter de pictogrammen getekend zolang het bureaublad zichtbaar blijft. Een schermbeveiliging is een programma met een tijdklok, en het moment waarop het begint is het moment waarop je van je stoel bent opgestaan. Gaat het om stroom, dan is het paneel uitzetten goedkoper dan welke animatie ook; daarom kiezen de meeste systemen tegenwoordig eerst voor slaap en zetten ze het bewegende beeld op de plank bij het siergoed.
Twee eerlijke redenen blijven over om het te houden. OLED-pixels verouderen ongelijk, en iets dat langzaam over het vlak schuift spreidt die slijtage; daarnaast was de schermbeveiliging die bij het ontwaken om een wachtwoord vroeg de eerste grendel op de privacy, een taak die het vergrendelscherm heeft overgenomen. Wat rest is een rolverdeling die opmerking verdient: de schermbeveiliging speelt voor een lege kamer, terwijl de achtergrond het beeld is dat je werkelijk ziet, drie seconden per keer, in de kier tussen het ene venster en het volgende.
