Een bureaublad op de televisie of de beamer

Een monitor staat op een halve meter en is zestig centimeter breed. Een beamer verdeelt datzelfde aantal pixels over twee meter muur, en een televisie bekijk je van drie meter afstand. Het bestand verandert niet, wel de afstand tussen twee naburige pixels, en een lucht die aan het bureau glad leek, laat vergroot zijn compressie zien als brede, zachte treden.

Licht weegt hier zwaarder dan resolutie. Een beamer kan alleen licht aan de muur toevoegen, nooit weghalen, dus zwart komt aan als het grijs dat de kamer toestaat, en een donkere, sobere achtergrond die op de laptop ingetogen oogde, wordt op het doek een stoffige rechthoek. Een lichte kamer doet iets soortgelijks met de televisie, waar spiegelingen boven op de schaduwen gaan liggen. Beelden die hun contrast aan kleur toevertrouwen in plaats van aan duisternis, houden het in beide kamers uit.

Ook de randen verdienen een gedachte. Sommige televisies snijden nog altijd een paar procent van het beeld af, en de sluimerstanden hercomprimeren wat je ze aanreikt, zodat een onderwerp dat tegen de rand aan ligt geschoren terugkomt. Wat op een muur werkt, is meestal stiller dan wat op een bureau werkt: minder fijne details, en niets dat van de overkant van de kamer gelezen wil worden.