De foto onder de pictogrammen
De halve taak van een bureaubladafbeelding is stil onder tekst liggen.
Een achtergrond wordt twee keer per dag bekeken en honderd keer overgeslagen. Pictogrammen wonen in de hoeken, daaronder staan bestandsnamen in kleine witte letters, en een foto die nooit is gevraagd tekst te dragen moet dat opeens doen. Wat sneuvelt zijn zelden de zwakke beelden, maar de volle, met detail precies daar waar de labels landen.
Wat helpt is gelijkmatigheid, meer dan donkerte. Een lucht die traag omslaat, mist die dunner wordt boven het water, een muur in één kleur met de korrel nog zichtbaar: elk daarvan geeft kleine letters een plek om te staan. Middengrijs is de lastige buur, want lichte en donkere letters worden er even week op, en geen schaduw achter de tekst haalt dat helemaal terug.
De proef duurt een seconde. Ruim de vensters op, kijk naar de linkerbovenhoek in plaats van het midden van het beeld en knijp je ogen samen tot de namen vervagen. Waren ze al vaag, dan is dit een goede foto en een matige achtergrond, en die twee mogen gerust verschillende beroepen zijn.
