Tapeta czy wygaszacz: co znaczy stać w miejscu

Wygaszacz powstał jako łatka na usterkę sprzętu. W kineskopie jasny pasek menu, stojący miesiącami w tym samym miejscu, wypalał blady cień w luminoforze, więc maszynie kazano po kilku minutach bezczynności wprawić coś w ruch. Płaskie panele nie przechowują obrazu w ten sposób, a latające tostery oddały swoją zmianę krótszemu poleceniu: po kwadransie zgasnąć.

To rzeczy z różnych porządków. Tapeta jest plikiem — jednym obrazem na dysku, rysowanym za ikonami tak długo, jak pulpit pozostaje widoczny. Wygaszacz jest programem z zegarem, a chwila jego uruchomienia to chwila, w której wstało się od biurka. Jeśli mowa o prądzie, wyłączenie panelu kosztuje mniej niż jakakolwiek animacja i dlatego większość systemów woli dziś uśpienie, a ruchomy obraz odkłada na półkę z ozdobami.

Zostają dwa uczciwe powody, by go zachować. Piksele OLED starzeją się nierówno, a obraz powoli dryfujący rozprowadza to zużycie; wygaszacz proszący o hasło przy wybudzeniu był zaś pierwszą zasuwką prywatności — tę pracę przejął ekran blokady. Reszta to podział ról wart zauważenia: wygaszacz gra dla pustego pokoju, a tapeta jest tym obrazem, który naprawdę się widzi, po trzy sekundy, w szczelinie między jednym oknem a następnym.