Houtnerf: jaren geschreven als cirkels

Een boom legt in het voorjaar bleek, snel gegroeid hout aan en tegen het eind van het seizoen donkerder, dichter hout; de grens ertussen is de lijn die wij tellen. Brede ringen vertellen over water en warmte, smalle over droogte, een buurman die te dichtbij kwam of een koud jaar dat niemand heeft opgeschreven. Een gezaagde stronk is een weerregister, bijgehouden door iets dat nooit van plan was er een bij te houden.

Welk patroon je ziet hangt af van de zaaghoek en niet van de boom. Dwars doorgezaagd komen de jaren als cirkels tevoorschijn; in de lengte van de stam rollen dezelfde ringen zich uit tot de lange strepen van een tafelblad, die op vlammen lijken waar ooit een tak zat. Kwasten zijn simpelweg takken die in doorsnede zijn betrapt en zich nog altijd weigeren te voegen naar wat eromheen ligt.

Foto's ervan willen scherend licht, want nerf is eerder een reliëfkaart dan een kleurpatroon, en licht van opzij tilt op wat vlak frontaal licht platslaat. Op een scherm leest het als een rustige textuur die niet om aandacht vecht, met het voordeel dat het een van de weinige achtergronden is waarbij het interessante deel niet in het midden zit.