Echt 4K of alleen vergroot: wat het scherm opmerkt

Een opgeschaalde foto gedraagt zich keurig in een klein venster. Trek hem over een bureaumonitor en de randen worden zacht, de korrel wordt wasachtig, en een boom die ooit bladeren had wordt een groene aanduiding. Het bestand meldt nog steeds 3840 bij 2160. De informatie hield ruim onder dat getal op.

De controle kost tien seconden. Open de afbeelding op honderd procent en kijk naar een hoek in plaats van het midden: voegen tussen bakstenen, de baarden van een veer, de nerven van een blad. Een bestand op eigen resolutie blijft detail aanreiken naarmate je dichterbij komt; een opgeschaald bestand biedt alleen zachte overgangen en een vage penseelrand langs elke lijn. De bestandsgrootte is de tweede aanwijzing, want een foto die 4K belooft en een paar honderd kilobyte weegt, heeft iets ondergaan.

Verkleinen is vergevingsgezind, vergroten niet. Een afbeelding die passend wordt gekrompen krijgt er wat beet bij; dezelfde afbeelding voorbij haar eigen maat geduwd verliest precies datgene waarvoor je haar zou instellen. Bij de ene afbeelding waar je de hele dag naar kijkt, wint een eerlijk kleiner origineel van een indrukwekkend getal.