کمربند ونوس: نوار صورتی در آن سوی آسمان

بیشتر کسانی که غروب را تماشا می‌کنند رو به غرب می‌ایستند و تا خاموش شدن نور همان‌جا می‌مانند. اگر در ده دقیقهٔ اول برگردید، آسمان شرق کاری بسیار آرام‌تر می‌کند: نواری از صورتی گرد‌گرفته، شاید ده تا بیست درجه بلند، که بر نواری خاکستری‌آبی تکیه داده و از افق بالا آمده است. به آن صورتی «کمربند ونوس» می‌گویند و خاکستری‌آبیِ زیرش سایهٔ خود زمین است که بر جو افتاده است.

وقتی هندسهٔ ماجرا روشن شود، سازوکارش ساده است. خورشید پیش‌تر زیر افق شما رفته، اما هوای بالای سمت شرق هنوز با واپسین پرتوهای آن روشن است. این پرتوها آن‌قدر از جو گذشته‌اند که بیشتر آبی‌شان پراکنده شده و آن نور سرخ‌گونه به سوی شما بازتابیده می‌شود. هرچه خورشید پایین‌تر می‌رود سایهٔ زمین بالا می‌آید، صورتی به بالا رانده می‌شود و کم‌رنگ‌تر می‌گردد و در حدود بیست تا سی دقیقه هر دو رنگ در گرگ‌ومیش معمولی حل می‌شوند. پیش از طلوع، همین توالی وارونه بر افق غرب تکرار می‌شود.

این پدیده در جایی که افق صاف و بلند است بهتر دیده می‌شود: دریای باز، بیابان، دریاچه‌ای یخ‌زده، دشت. عکس‌های آن معمولاً کنتراست کمی دارند، دو یا سه نوار نرم که درونشان هیچ چیز تیزی نیست، و همین باعث می‌شود روی صفحه‌نمایش راحت بمانند. رنگ‌ها در لایه‌های افقی نشسته‌اند، پس آیکون‌ها و پنجره‌ها تقریباً هرجا که باشند تصویر را شلوغ نمی‌کنند.