Tapeta, która idzie za porą dnia

Mechanizm jest bardziej trzeźwy, niż się wydaje. Dynamiczny pulpit to jeden plik z kilkunastoma ujęciami tego samego kadru, a przy każdym zapisano wysokość słońca i azymut z chwili naciśnięcia migawki; system wylicza, gdzie stoi słońce na twojej szerokości geograficznej, i podkłada najbliższe ujęcie. Nic nie jest generowane ani podbarwiane. Obraz o czwartej po południu w grudniu to nie ten sam obraz co o czwartej w czerwcu, bo słońce stoi gdzie indziej, a plik zaindeksowano na słońce, nie na zegar.

W codziennym użyciu prawie tego nie widać i o to chodzi. Zmiana zachodzi za pełnoekranowym oknem, a spotykasz ją później, przy krawędzi zmniejszonej przeglądarki, gdy minęły już dwa ujęcia. Ponieważ wszystkie ujęcia z jednego zestawu pochodzą z tej samej pozycji statywu, sekwencja czyta się jak jedno miejsce starzejące się przez dzień, a nie jak losowanie obcych sobie krajobrazów; ta ciągłość sprawia, że nie ma wrażenia pokazu slajdów w tle.

Zanim zainstalujesz zestaw, warto znać jego awarię. Jeśli balans bieli między ujęciami się rozjeżdża albo w międzyczasie przesunęła się chmura, każde przejście czyta się jak usterka, nie jak pogoda, i zaczynasz na nie czyhać. Zestaw szesnastu ujęć w pełnej rozdzielczości waży kilkaset megabajtów, co jest odczuwalną ceną za rzecz oglądaną wyłącznie w szczelinach. Kiedy jest zrobiony dobrze, ekran robi to, czego nie potrafi nieruchome zdjęcie: zostaje pół kroku za oknem i pozwala wyczuć godzinę bez sprawdzania.