Twee schermen, één beeld

Een foto van 16:9 op een 32:9-monitor wordt uitgerekt of bijgesneden, en geen van beide doet hem goed. Ultrabrede schermen vragen om iets dat dicht bij hun eigen verhouding ligt, ruwweg 3440x1440 of 5120x1440, en bij twee monitoren zet je het systeem op spreiden in plaats van vullen, zodat één beeld over beide panelen ligt in plaats van twee keer te verschijnen. Waar niemand vooraf rekening mee houdt, is de naad ertussen: een paar centimeter kunststof, precies waar het oog het midden van het beeld verwacht.

Sommige kaders overleven die oprekking en andere niet. Open horizonnen, mist, verlopen en wateroppervlak lezen op bijna elke breedte, omdat ze uit continuïteit bestaan en niet uit een hoofdrol. Wat sneuvelt is een sterk element dat pal in het midden staat: een enkele boom, een vuurtoren die door de rand doormidden wordt gesneden. Schuif hem naar het linker- of rechterderde en laat de rest van de breedte lucht zijn; de spleet valt dan op niets in het bijzonder.

De andere beperking is het meubilair van het bureaublad. Pictogrammen verzamelen zich linksonder, de taakbalk ligt langs de onderrand en het grootste deel van de dag staat er een venster in het midden. Het brede formaat is daar royaal in: het geeft je een lang middenstuk waarin niets hoeft te gebeuren. Een achtergrond over twee schermen wordt toch zelden recht aangekeken, en dat is precies zijn werk: hij houdt op een beeld te zijn en wordt de kamer waarin je werkt.