Elke streep in een canyonwand is een hoofdstuk — hier een zeebodem, daar een duinveld, en daartussen ongehaaste miljoenen jaren. Water schreef het en water redigeert het nog steeds, één stortvloed tegelijk.
De foto's hier neigen naar het warme uiteinde van de geologie: roest, oker, roze, af en toe een violette schaduw die alleen smalle kloven om twaalf uur 's middags voor elkaar krijgen. Kleuren die geen enkele kleurgenerator zou durven, gerechtvaardigd door het simpele feit dat ze bestaan.
Zo'n oude steen maakt een merkwaardige achtergrond — ze absorbeert urgentie bij aanraking. Wat je meldingenaantal ook is, de muur erachter heeft al tweehonderd miljoen jaar geduld.
