Er is een uur — ruwweg tussen de laatste nachtbus en de eerste espresso — waarin een stad van miljoenen toebehoort aan wie de moeite nam op te staan. Rolluiken omlaag, oversteekplaatsen die oranje knipperen voor niemand, straten zo leeg dat ze hun werkelijke vorm laten zien.
Fotografen bewaken dit uur jaloers. Het licht is schoon, de stoepen zijn vers gespoeld — door regen of door de veegwagen — en elke compositie komt vanzelf, zonder wachten op een gat in de menigte.
Een lege-straatachtergrond leest anders dan een drukke: niet eenzaam, maar vroeg. En hij vleit degene die de telefoon ontgrendelt — jij en de stad, allebei eerder op dan de rest.
