De Stad, Nog van Niemand

Er is een uur — ruwweg tussen de laatste nachtbus en de eerste espresso — waarin een stad van miljoenen toebehoort aan wie de moeite nam op te staan. Winkelrolluiken dicht, oversteekplaatsen die voor niemand amberkleurig knipperen, straten zo leeg dat ze hun werkelijke vorm tonen.

Fotografen bewaken dit uur jaloers. Het licht is zuiver, de stoepen zijn vers gespoeld door regen of veegmachines, en elke compositie komt tot stand zonder te wachten op een gaatje in de menigte.

Een lege-straatachtergrond leest anders dan een drukke: niet eenzaam, maar vroeg. Ze vleit degene die de telefoon ontgrendelt — jij en de stad, allebei al op voordat de rest wakker is.