Alleenstaande bomen: één onderwerp en veel grond

Een boom die alleen staat is niet zeldzamer dan een bos, alleen makkelijker te zien. In open terrein houdt het oog op met wikken welke stam ertoe doet, en alles wat overblijft wordt afstand, weer en licht. Wie fotografeert loopt meestal verder terug dan natuurlijk voelt, want de boom heeft de leegte veel harder nodig dan de leegte de boom.

Het objectief verraadt zich snel. Een lange brandpuntsafstand drukt het veld plat en trekt de horizon vlak achter de takken, waardoor de boom tegen de lucht geplakt lijkt; een groothoek geeft de grond terug en geeft en passant toe hoe klein het ding is. Mist helpt door te schrappen wat de boom niet nodig heeft: een hek, een zandpad, de tweede boom driehonderd meter verderop.

Op een scherm houdt deze opzet het langer vol dan drukkere beelden. Iconen landen in het lege veld zonder iets te bedekken, en de takken houden hun vorm bij elke helderheid. Na een paar dagen valt het verloop van de lucht je misschien eerder op dan de boom, wat buiten ongeveer dezelfde volgorde is.