Resolutie: hoe groot een bureaubladachtergrond moet zijn

Een scherm is een telbaar aantal pixels, en de enige harde eis aan een achtergrond is dat het er niet minder zijn. Een 1080p-paneel vraagt 1920 bij 1080, een 4K-paneel 3840 bij 2160. Geef je minder, dan rekt het systeem op wat er is, en dat leest als zachtheid — zichtbaar eerst in fijne textuur, in mos, in zand, in de korrel van roestig metaal, lang voordat een open lucht iets verraadt.

Meer pixels dan het scherm kan tonen is geen winst, alleen gewicht. Het overschot verdwijnt bij het verkleinen en wat overblijft is een groter bestand dat geheugen bezet. Een kleine marge helpt wel, want beeldverhoudingen sluiten zelden op elkaar aan: 16:9, 16:10 en 21:9 snijden elkaar bij, en het bijsnijden eet altijd de lange zijde op. Eerst de vorm laten kloppen, daarna pas over getallen praten.

De plek waar de scherpte echt bezwijkt is smaller dan het klinkt. Lange rechte randen laten de kartels zien, zachte verlopen laten banding zien, en zware compressie laat beide zien — een slordig opgeslagen 4K-bestand oogt slechter dan een zorgvuldig opgeslagen 1080p. Een achtergrond wordt tussen twee vensters door gezien, telkens een paar seconden. Hij hoeft alleen schoon genoeg te zijn om niet op te vallen, en daarna mag hij opzijgaan.