İki Ekran, Tek Resim
Bir çerçeveyi aşmak zorunda olan duvar kâğıdı, yalnızca bir kadrajı doldurması gereken duvar kâğıdıyla aynı resim değildir.
16:9 bir fotoğrafı 32:9 ekrana koyduğunuzda ya esner ya kırpılır; ikisi de ona iyi gelmez. Ultra geniş ekranlar kendi oranına yakın bir ölçü ister, aşağı yukarı 3440x1440 ya da 5120x1440; iki monitörde ise sistemi doldur yerine uzat seçeneğinde bırakmak gerekir ki tek görsel iki panele yayılsın, iki kez kopyalanmasın. Kimsenin önceden hesaba katmadığı şey aradaki ek yeridir: gözün resmin ortası saydığı yerde duran birkaç santimlik plastik.
Bazı kadrajlar bu yatay gerilmeyi kaldırır, bazıları kaldırmaz. Açık ufuk, sis, geçişli renkler, su yüzeyi neredeyse her genişlikte okunur; çünkü bir kahramandan değil, süreklilikten yapılmışlardır. Çöken kurgu, güçlü bir öğeyi tam ortaya dikendir: yalnız bir ağaç, çerçevenin ikiye böldüğü bir deniz feneri. Onu sol ya da sağ üçte bire kaydırın, kalan genişliği havaya bırakın; boşluk o zaman önemsiz bir yere düşer.
Öteki kısıt masaüstünün mobilyası. Simgeler sol altta birikir, görev çubuğu alt kenarda uzanır, günün çoğunda ortada bir pencere durur. Geniş format bu konuda cömerttir: hiçbir şeyin olması gerekmeyen uzun bir orta bölüm verir. İki ekrana yayılan bir duvar kâğıdına zaten doğrudan pek bakılmaz, işi de budur: resim olmayı bırakır ve içinde çalıştığınız odaya dönüşür.
