Dwa ekrany, jeden obraz
Tapeta, która musi przejść przez ramkę, to inny obraz niż taka, która ma tylko wypełnić kadr.
Zdjęcie 16:9 położone na monitorze 32:9 zostaje rozciągnięte albo przycięte, a żadne z tego mu nie służy. Ekrany ultrapanoramiczne proszą o rozmiar bliski własnym proporcjom, mniej więcej 3440x1440 lub 5120x1440, a przy dwóch monitorach system warto ustawić na rozciągnięcie zamiast na wypełnienie, żeby jeden obraz położył się na obu panelach, a nie zdublował. Nikt nie liczy się z tym z góry: szczelina między nimi to kilka centymetrów plastiku dokładnie tam, gdzie oko spodziewa się środka kadru.
Jedne kadry znoszą takie rozciągnięcie, inne nie. Otwarty horyzont, mgła, gradienty, tafla wody czytają się przy niemal każdej szerokości, bo zbudowane są z ciągłości, a nie z bohatera. Rozpada się kompozycja z mocnym elementem ustawionym idealnie centralnie: samotne drzewo, latarnia przecięta ramką na pół. Przesuń go w lewą albo prawą tercję i oddaj resztę szerokości powietrzu, a przerwa spadnie na nic konkretnego.
Drugie ograniczenie to meble pulpitu. Ikony zbierają się na dole po lewej, pasek zadań leży wzdłuż dolnej krawędzi, a przez większą część dnia środek zasłania okno. Szeroki format jest pod tym względem hojny: daje długi środek, w którym nic nie musi się wydarzyć. Na tapetę rozciągniętą na dwa ekrany i tak rzadko patrzy się wprost, i o to chodzi: przestaje być obrazem, a staje się pokojem, w którym się pracuje.
