پرچمهای برفی: ردّی که قله پشت سرش میکشد
نوار سفیدی که در روزی صاف از کنار قلهای بلند بیرون میزند، باد است که دیدنی شده، و کوهنوردان آن را به همان دقتی میپایند که پیشبینی هوا را.
حتی در روزی بیابر، قلهای بلند ممکن است از نوکش نوار سفید درازی بکشد که به یک سو کشیده میشود و در آبی محو میگردد. بیشتر وقتها این برف است: بادی تندتر از ۶۰ یا ۷۰ کیلومتر در ساعت دانههای سست را از دامنههای رو به باد برمیکند و از روی خطالرأس میبرد، و آنها در سوی پناهگرفته صدها متر، گاهی چند کیلومتر، روان میشوند. این پرچم همیشه رو به جهت وزش باد است، پس یک عکس جهت باد را در ارتفاعی ثبت میکند که هیچ ایستگاه هواشناسی به آن نمیرسد.
خویشاوند نزدیکش ابر پرچمی است که اصلاً به برف نیازی ندارد. وقتی هوا از کنار قلهای پرشیب و نوکتیز میگذرد، در سوی پشت به باد گردابی پدید میآید که هوای مرطوب آنجا را بالا میبرد؛ هوا سرد میشود و میعان مییابد، و ابری به یک دامنه میچسبد در حالی که باد یکسره از میانش میگذرد. در اورست این نوار را مثل یک ابزار اندازهگیری میخوانند: نواری دراز و تخت یعنی بادهایی در حد جریان جتی روی قله، و گروهها منتظر روزهایی میمانند که کوتاه شود یا از میان برود.
عکاسی از آن بیش از هر چیز به نور و سرعت شاتر بستگی دارد. در نور از پشتِ خورشیدی پایین، لبههای پرچم میدرخشند و صخرهی پشتش تیرهتر میشود؛ سرعت شاتر ۱/۵۰۰ ثانیه دانهدانه بودن برفِ در حال پرواز را نگه میدارد، و نوردهی طولانی روی سهپایه آن را به پردهای نرم صاف میکند. اگر قله را نزدیک یک لبهی قاب بگذارید و پرچم را به سوی آسمان باز روان کنید، بیشتر کادر آبی پاکیزه میماند و دسکتاپی پر از آیکون جای بیشتری پیدا میکند تا وقتی قله درست وسط ایستاده باشد.
