عکاسیِ انعکاس، تبانیای است میان آب و هوا. دریاچه باید ساکن باشد، هوا باید موافقت کند، و نور باید با زاویهای آنقدر کم برسد که نقاشی کند، نه اینکه بزند توی چشم. وقتی همهچیز جفتوجور شود، جهان نسخهٔ دومی از خودش میگیرد — وارونه، کمی تیرهتر، و به طرز غریبی باورپذیرتر.
قابهای این مجموعه بر اساس کیفیتِ سکوتشان انتخاب شدهاند. تقریباً میشود شنید که لحظهٔ باز شدن شاتر چقدر ساکت بوده؛ یک اردک تنها میتوانست نیمیشان را خراب کند.
تقارن برای چشم آرامبخش است — بیدرنگ حل میشود، بینیاز از کاویدن. و همین، دریاچهٔ آینهوار را به یکی از معدود والپیپرهایی تبدیل میکند که واقعاً دمای یک روز شلوغ را پایین میآورد.
