Nilüferler ve Durgun Suyun Sabrı
Gölet yalnızca kendi takvimini tutar; ışık hazır olduğunda çiçekler açar.
Önce yapraklar gelir — suyun üstüne serilmiş düz yeşil tabaklar, her birinde kapalı bir göz gibi tek bir yarık. Yağmuru sığ boncuklarda tutar, rüzgârı neredeyse hiç yorum yapmadan geçirir. Daha tek bir çiçek görünmeden gölet, kendini üzerinde neredeyse yürüyebileceğin bir zemine dönüştürmüştür bile.
Çiçekler acelesiz saatler tutar. Sabahın ortasına doğru açılır, alacakaranlıkta yeniden kapanır; izlemeye kimin geldiğine aldırmaz. Bekleyen bir fotoğraf makinesi yarı açık olanları yakalar — taç yaprakları hâlâ kararsız, altındaki su gökyüzünü ikiye katlayacak kadar durgun. Burada hiçbir şey hızlı bir örtücüyü ödüllendirmez; sahnenin tamamı nefes tutmak için kurulmuştur.
Bir ekranda gölet işe yarar bir şey yapar — seni acele ettirmeyi reddeder. Yeşil serin kalır, pembe sessiz kalır, yansıma kenarlarını yumuşak tutar. Senden hiçbir şey istemeyen bir duvar kâğıdıdır ve muhtemelen tam da bu yüzden onu orada bırakıp durursun.
