Er bestaat herfstkleur, en er bestaat het weloverwogen rood van een esdoorn die vierhonderd jaar geleden precies daar is neergezet waar november hem nodig zou hebben — naast grijze steen, boven stilstaand water, gevat in een poort. Zulke tuinen zijn aangelegd door mensen die de volwassen boom nooit zouden zien. De foto's verzamelen hun geduld.
De beelden hier lopen van losse bladeren op nat mos tot complete hellingen in gloeiende sintels, tempeldaken die op de kleur drijven als boten.
Rood is een veeleisende achtergrondkleur, maar herfstrood is anders — het arriveert voorverzacht, al half herinnering. Het verwarmt een scherm zonder ertegen te schreeuwen.
