Er is herfstkleur, en er is het opzettelijke rood van een esdoorn die vierhonderd jaar geleden precies daar is geplant waar november hem nodig zou hebben — naast grijze steen, boven stil water, omlijst door een poort. Zulke tuinen zijn aangelegd door mensen die de volwassen boom nooit zouden zien. De foto's verzamelen hun geduld.
De beelden hier lopen van losse bladeren op nat mos tot hele heuvelhellingen in gloeiende tinten, tempeldaken die op de kleur drijven als bootjes.
Rood is een veeleisende kleur voor een achtergrond, maar herfstrood is anders — het komt voorverzacht aan, al half herinnering. Het verwarmt een scherm zonder ertegen te schreeuwen.
