Condensstrepen: lijnen die de lucht vergeet

De lucht is opgebouwd uit bogen en uitgelopen randen, en dan trekt iets er een rechte lijn doorheen. Die lijn is uitlaat die ijs geworden is: water dat warm uit een motor kwam en lucht vond die koud genoeg was om het ter plekke vast te zetten. Ze houdt alleen stand waar het tegelijk koud en vochtig is, en daarom zijn sommige middagen ermee dooraderd en andere volkomen leeg.

Het aardige is hoe snel ze ophouden recht te zijn. Een verse streep heeft een harde rand en een lichte kern, misschien twee minuten geleden getrokken. Een uur later is dezelfde lijn zacht en breed geworden, gebogen door winden die onzichtbaar bleven tot de lucht ze iets te buigen gaf, en tegen de avond is ze niet meer van gewone cirrus te onderscheiden. Het vliegtuig is allang geland; de zin die het schreef wordt nog steeds uitgeveegd.

In de schemering zijn ze het laatste dat licht krijgt. De grond is blauw geworden, de wolken zijn afgekoeld, en een spoor op acht kilometer vangt nog een zon die hier twintig minuten geleden onderging. Op een scherm valt zo'n beeld de hele dag goed uit te houden: een lege lucht met één lijn erdoorheen geeft het oog een richting en verder niets te doen.