Overdag voert een woestijn hitte op. 's Nachts voert ze afstand op. Zonder vocht om hem te vertroebelen en zonder stad om hem te overstralen, wordt de hemel boven een duinveld dieper dan de meeste mensen ooit hebben gezien — sterren helemaal tot aan de horizon, waar ze op het zand lijken te landen.
Deze foto's koppelen de twee grote minimalismen, duin en sterrenveld, het ene getekend door wind, het andere door zwaartekracht. Daartussen gloeit een tent, of dwaalt een jeepspoor weg — klein bewijs van getuigen.
Het is de zeldzame achtergrond die tegelijk warm en kosmisch is. Het zand herinnert zich de middag; de hemel heeft er nooit van gehoord.
