HDR-bestanden, gewone schermen

HDR is in de kern een belofte over bereik. Het bestand bewaart tekening in de lichtste rand van een wolk en in de schaduw onder de steiger tegelijk, doordat de camera meerdere belichtingen over elkaar legde of doordat de sensor beide uiteinden in één keer aankon. Wat er wordt opgeslagen is meer licht dan een gewoon paneel ooit is gebouwd om te tonen.

Op een SDR-scherm moet dat overschot worden opgevouwen, en die vouw heet tonemapping. Zorgvuldig gedaan houden de hoge lichten hun vorm en blijven de schaduwen open. Slordig gedaan komt dezelfde foto vlak en grijs binnen, of loopt de lucht dicht in een papierwit waarin niets meer staat. Daarom kan een HDR-achtergrond op hetzelfde bureau minder goed ogen dan een eenvoudige.

De bruikbare vraag bij een achtergrond is dus niet hoeveel bereik het bestand claimt, maar hoeveel de vouw overleeft. Een beeld dat in SDR al in één oogopslag staat, staat op elke monitor waar je het heen brengt; een beeld dat een heel helder paneel nodig heeft om te kloppen, kijkt het grootste deel van zijn leven teleurgesteld. Het scherm laat alleen zien wat het kan laten zien. Het bestand bepaalt enkel hoe netjes het de rest verliest.