JPG, PNG of WebP: waarin je een bureaubladachtergrond bewaart

Dezelfde foto wordt vaak in drie formaten aangeboden, en de bestandsgroottes liggen ver uiteen. JPEG koopt zijn lichtheid door detail weg te gooien dat toch niemand zou natrekken: op bladeren, grind en vacht een goede ruil, op een schone lucht een slechte. Zachte verlopen zijn precies de plek waar het weggegooide weer zichtbaar wordt: het blauw houdt op door te lopen en zakt in banden, en rond alles wat licht geeft drijven bleke blokjes. PNG gooit niets weg, dus een vlak kleurveld of een eenvoudige geometrie weegt minder dan zijn JPEG, terwijl een foto tot een veelvoud opzwelt.

WebP en AVIF staan ertussen: dezelfde kwaliteit in een merkbaar kleiner bestand. De kink zit niet in het beeld maar in het keuzevenster, want een wat ouder systeem toont bij het instellen van de achtergrond een onleesbaar bestand simpelweg niet, en je zit het uiteindelijk terug te converteren. Een stille regel dekt bijna alles af: foto's als JPEG van hoge kwaliteit, alles wat vlak is of uit verlopen is opgebouwd als PNG, en de nieuwere formaten zodra je je eigen machine er een hebt zien aannemen.

Een achtergrond komt een paar honderd keer per dag in beeld en wordt bijna nooit bekeken. Het formaat telt op precies twee momenten: het grote vlak lucht achter je pictogrammen, en de paar seconden nadat je alle vensters hebt geminimaliseerd. Kies wat je systeem zonder tegenspraak opent, laat de kwaliteit hoger staan dan nodig lijkt, en laat het scherm de rest dragen.