De hoeken van het beeld
Een objectief presteert het slechtst op de vier plekken waar niemand kijkt, en juist daar is een achtergrond het langst te zien.
Licht dat een objectief binnenvalt legt een langere weg af naar de hoek van de sensor dan naar het midden, en het komt er schuin op terecht. Die extra afstand wordt in helderheid betaald, ruwweg volgens de vierde macht van de cosinus van die hoek, waardoor bijna elk beeld aan de randen al donkerder is voordat iemand eraan komt. Twee stops afblenden vanaf de volle opening haalt het meeste terug, de rest corrigeert de software meestal zwijgend.
De scherpte zakt op dezelfde manier weg, alleen minder beleefd. Een hoek mag detail bevatten dat we in het midden zacht zouden noemen en oogt toch in orde, omdat het oog zijn tijd in het midden doorbrengt en naar buiten alleen een blik werpt. Over hoekprestaties wordt met evenveel vuur gediscussieerd als over topsnelheid, en daarna worden die hoeken toch weggesneden.
Een achtergrond keert die verdeling om. Het midden van het beeld brengt zijn leven onder een venster door, en wat zichtbaar blijft zijn de stroken langs de randen en de vier hoeken waarvoor niemand heeft afgedrukt. Wat daar ligt bepaalt de stemming van het bureaublad, waardoor vignettering minder een gebrek is dan een lijst die het licht zelf heeft getrokken.
