Rozdzielczość: jak duża musi być tapeta

Ekran to policzalna liczba pikseli, a jedyny twardy wymóg wobec tapety brzmi: nie mieć ich mniej. Panel 1080p prosi o 1920 na 1080, panel 4K o 3840 na 2160. Damy mniej — system rozciągnie to, co ma, a to czyta się jako miękkość. Miękkość ujawnia się najpierw w drobnej fakturze: w mchu, w piasku, w ziarnie zardzewiałego metalu, na długo zanim widać ją na otwartym niebie.

Więcej pikseli, niż ekran potrafi pokazać, to nie zysk, tylko ciężar. Nadmiar znika przy zmniejszaniu obrazu, a zostaje większy plik zajmujący pamięć. Mały zapas i tak się przydaje, bo proporcje rzadko się schodzą: 16:9, 16:10 i 21:9 przycinają się nawzajem, a przycięcie zawsze zjada dłuższy bok. Najpierw trafić w kształt, o liczbach spierać się później.

Miejsce, w którym ostrość naprawdę pęka, jest węższe, niż się wydaje. Długie proste krawędzie pokazują schodkowanie, łagodne gradienty pokazują pasy, a mocna kompresja pokazuje jedno i drugie — niedbale zapisany plik 4K wygląda gorzej niż starannie zapisany 1080p. Tapetę widuje się między jednym oknem a drugim, po kilka sekund. Wystarczy, żeby była czysta na tyle, by nie zwracać uwagi, a potem żeby zeszła z drogi.