وضوح تصویر: پسزمینه چقدر باید بزرگ باشد
نمایشگر شبکهای ثابت از پیکسل است و پسزمینه فقط باید آن را بپوشاند؛ باقیاش حاشیه است، نه هنر.
نمایشگر شمار مشخصی پیکسل است و تنها شرط سختگیرانه برای پسزمینه این است که از آن کمتر نباشد. پنل 1080p تصویر ۱۹۲۰ در ۱۰۸۰ میخواهد و پنل 4K تصویر ۳۸۴۰ در ۲۱۶۰. اگر کمتر بدهید، سیستم همان چیزی را که دارد کش میآورد و نتیجه به شکل نرمی و بیجانی خوانده میشود. این نرمی نخست در بافتهای ریز پیدا میشود: در خزه، در شن، در دانههای فلز زنگزده، خیلی پیش از آنکه در آسمانِ باز به چشم بیاید.
پیکسل بیشتر از آنچه نمایشگر میتواند نشان دهد سود نیست، فقط وزن است. زیادیاش هنگام کوچککردن تصویر دور ریخته میشود و آنچه میماند فایلی بزرگتر است که حافظه را اشغال میکند. با این حال کمی حاشیه به کار میآید، چون نسبت ابعاد بهندرت جور درمیآید: ۱۶:۹ و ۱۶:۱۰ و ۲۱:۹ یکدیگر را میبرند و آنچه بریده میشود همیشه ضلع بلند است. اول شکل را جور کنید، بحث بر سر عددها بماند برای بعد.
جایی که وضوح واقعاً فرو میریزد باریکتر از تصور است. لبههای صاف و بلند پلکانیشدن را لو میدهند، طیفهای نرم نوارنوار شدن را، و فشردهسازی سنگین هر دو را — فایل 4K که بیدقت ذخیره شده باشد بدتر از فایل 1080p ذخیرهشده با حوصله دیده میشود. پسزمینه در فاصلهٔ میان پنجرهها دیده میشود، هر بار چند ثانیه. همینقدر که تمیز باشد و توجه را جلب نکند کافی است، و بعد بهتر است کنار برود.
