Aynı sırtın iki yüzü
Bir yamaç güneşe bakar, öteki bakmaz; birkaç bin yıl sonra ikisi akraba gibi durmaz.
Kuzey yarımkürede bir sırtı kuzeyden güneye uzatın, iki yanı ömürlerinin geri kalanında farklı ışık payı alır. Güneye bakan yan erken kurur, erken ısınır, karını haftalarca önce bırakır; kuzeye bakan yan erime suyunu tutar, toprağını serin saklar ve karşı yakada yaşayamayacak ağaçlar büyütür. Alp botanikçilerinin bu çift için adları vardır, Çin haritaları ise ikisini yer adlarına yazmıştır: aynı dağın güneşli yamacı ile gölgeli yamacı, çoğu kez her birinde bir köy.
Sırt hattı fotoğrafları bunu istemeden kayda geçirir. Aynı karede sol yan öğleden sonra solan ot ve kayadır, sağ yan sabahtan beri tuttuğu gölgeyi bırakmayan koyu iğne yapraklıdır. Buluştukları çizgiyi kimse çizmedi; doruğu izler ve iklim hangi yana yatarsa her yüzyıl biraz kayar.
Ekranda bu karşıtlık işin neredeyse tamamını görür: tek görüntüde bir yarı aydınlık, bir yarı yoğun, hiçbir filtre işin içine girmeden. Bir dağ duvar kâğıdı belirgin bir sebep olmadan dengeli göründüğünde hatırlamaya değer. O dengeyi güneş ışığı ölçtü ve bunu, fotoğrafçının duracağı yeri seçmesinden çok daha uzun bir sürede yaptı.
